1990

3 października. Zjednoczenie Niemiec.

14 listopada. Podpisanie umowy bilateralnej pomiędzy Rzeczpospolitą Polską i Republiką Federalną Niemiec, dotyczącej uznania – 50 lat po wojnie – granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej przez ówczesnych ministrów spraw zagranicznych obu państw: Hansa-Dietricha Genschera i Krzysztofa Skubiszewskiego.

Niemieckie plakaty wyborcze po II wojnie światowej (źródło:   https://deutscherfreigeist.wordpress.com/souveranitat-und-rechtsstaatlichkeit-in-deutschland/ )

Niemieckie plakaty wyborcze po II wojnie światowej (źródło:

https://deutscherfreigeist.wordpress.com/souveranitat-und-rechtsstaatlichkeit-in-deutschland/)

Od 1945 roku Niemcy ani na chwilę nie zrezygnowali z utraconych po wojnie ziem (patrz 1945 rok). W wielu niemieckich dokumentach do dziś można przeczytać, że ziemie, które weszły w skład powojennej Polski, znajdują się „pod tymczasową administracją polską”.

► Po zdelegalizowaniu przez rząd Helmuta Kohla wielu neonazistowskich organizacji m.in. Wiking-Jugend i Club 88 (dwie ósemki oznaczają zaszyfrowane pozdrowienie Heil Hitler), na początku lat 90-tych powstają w Niemczech nieformalne grupy tzw. Freie Kameradschaften FK - Wolne Związki Koleżeńskie.

Materiały propagandowe organizacji  Freie    Kameradschaften  (źródło:  www.derwesten.de )    

Materiały propagandowe organizacji Freie Kameradschaften (źródło: www.derwesten.de)

 

W związku z tym, że są to „organizacje bez organizacji” i nie posiadają osobowości prawnej, trudno je namierzyć i policzyć. Szacuje się, że FK zrzeszają ponad 3 000 członków w około 200 Koleżeństwach. Głównym obszarem działania Wolnych Związków Koleżeńskich jest organizowanie demonstracji, marszów, wieców. Najbardziej znane to coroczne Marsze Pamięci na cmentarzu leśnym w Half i marsze ku czci Rudolfa Hessa w Wunsiedel (pierwszy marsz odbył się zaledwie dzień po jego śmierci). W 1990 roku w marszu ku pamięci Rudolfa Hessa uczestniczyło 1600 młodych neonazistów. Freie Kameradschaften zajmują się również propagandą i indoktrynacją swoich członków. Prowadzą ćwiczenia paramilitarne, także z użyciem ostrej amunicji. Koleżeństwa organizują zamachy bombowe (w siedzibie Turyńskiego Bezpieczeństwa Wewnętrznego THS policja znalazła 1,4 kg trotylu). Zajmują się też handlem bronią – w siedzibie FK o nazwie Combat 18 Pinneberg znaleziono ponad tuzin sztuk broni palnej oraz dowody na handel bronią.

Zarejestrowanie skrajnie prawicowej niemieckiej organizacji Heimattreue Deutsche Jugend - HDJ (Niemiecka Młodzież Wierna Ojczyźnie). Jej szeregi zasilili także członkowie zdelegalizowanej w 1994 roku Wiking-Jugend (WJ). W 1966 roku członkiem honorowym HDJ został mianowany Hans-Ulrich Rudel (patrz 1976 rok). Głównym obszarem działalności HDJ było organizowanie obozów namiotowych dla młodzieży i dzieci w celu ich ideologicznej indoktrynacji.

Młodzież niemiecka zrzeszona w  HDJ,  film nagrany jesienią 2008 roku (źródło:   http://www.derwesten.de/politik/heimattreue-deutsche-jugend-verboten-id18428.html )

Młodzież niemiecka zrzeszona w HDJ, film nagrany jesienią 2008 roku (źródło:  http://www.derwesten.de/politik/heimattreue-deutsche-jugend-verboten-id18428.html)

Organizacja Heimattreue Deutsche Jugend działała bez przeszkód przez 20 lat. Została zdelegalizowana dopiero 31 marca 2009 roku (ze skutkiem natychmiastowym) przez ówczesnego ministra spraw zagranicznych Wolfganga Schäuble

Jens-Jürgen Ventzki w wieku 46 lat dowiaduje się o przeszłości swego ojca. - Kiedy dowiedział się pan prawdy o działalności ojca w okupowanej Łodzi? - Było to w 1990 roku na wystawie w Muzeum Żydowskim we Frankfurcie nad Menem. Zobaczyłem tam list o zużytkowaniu ubrań pomordowanych Żydów w obozie w Chełmnie podpisany przez Wernera Ventzkiego. Miałem 46 lat, byłem więc dorosłym człowiekiem. Dopiero wtedy rozpocząłem poszukiwanie śladów przeszłości ojca. Musiało minąć 10 lat, zanim konkretnie zająłem się tą sprawą.

Werner Ventzki (pierwszy z lewej) w grupie volksdeutschów z Polski po otrzymaniu z rąk Adolfa Hitlera złotych odznak NSDAP za zasługi dla III Rzeszy (źródło:  pl.wikipedia.org )

Werner Ventzki (pierwszy z lewej) w grupie volksdeutschów z Polski po otrzymaniu z rąk Adolfa Hitlera złotych odznak NSDAP za zasługi dla III Rzeszy (źródło: pl.wikipedia.org)

Losy syna Wernera Ventzkiego, Jensa-Jürgena Ventzkiego, autora książki „Cień ojca”, to typowa historia dziecka, przed którym ukrywano zbrodniczą przeszłość jego rodziców. Werner Ventzki w 1942 roku wstąpił do SS. Brał udział w planowaniu i przeprowadzaniu wysiedleń Polaków z Wielkopolski. W 1941 roku został mianowany nadburmistrzem okupowanej Łodzi. Likwidował getto łódzkie oraz deportował jego mieszkańców do obozu Kulmhof. Odznaczony przez samego Hitlera złotą odznaką NSDAP. Po wojnie Werner Ventzki został aktywistą Związku Wypędzonych oraz przedstawicielem Związkowego Ministerstwa ds. Wypędzonych, Uchodźców i Ofiar Wojny w Berlinie. Później był radcą rządu w Bonn. W 1960 roku zawieszono postępowanie prokuratorskie w sprawie jego przeszłości.

Syn Wernera Ventzkiego na jednym ze spotkań z młodzieżą szkolną (źródło:  www.gym-stjohann.at )

Syn Wernera Ventzkiego na jednym ze spotkań z młodzieżą szkolną (źródło: www.gym-stjohann.at)

Werner Ventzki żył długo i szczęśliwie do 10 sierpnia 2004 roku. Nigdy nie został rozliczony za swoją nazistowską przeszłość.

Wywiad z Josifem Brodskim. Laureat Literackiej Nagrody Nobla Josif Brodski w rozmowie ze znanym polskim historykiem Andrzejem Nowakiem przewiduje, że: „Głównym wierzycielem krajów Europy Wschodniej będą Niemcy, które staną się finansowym supermocarstwem kontynentu. Niemcy uzależnią tą drogą od siebie nie tylko Wschód, lecz także Zachód Europy. Zagrożenie, jakie stąd wynika, nie ma oczywiście charakteru militarnego. Dług finansowy to jednak forma okupacji o wiele bardziej efektywna nawet od środków wojskowych”.