1983

Strażnik i morderca z Auschwitz Hans Lipschis zostaje rozpoznany w USA przez byłego więźnia pochodzącego ze słowackiej wsi Jacovce, Miso Vogel'a. Po ujawnieniu nazistowskiej przeszłości Lipsischa Amerykanie natychmiast wydalili go z kraju. Od tamtej pory były esesman – nadal nie niepokojony przez nikogo, mieszkał w miasteczku Aalen na terenie kraju związkowego Badenia-Wirtembergia. Obecnie Lipschis figuruje na czwartym miejscu na liście najbardziej poszukiwanych przez Centrum Wiesenthala zbrodniarzy wojennych. „Przypuszczalnie żyje w Niemczech Zachodnich jak pączek w maśle” - stwierdził Miso Vogel w 1989 roku. Miał rację – żył jak pączek w maśle do maja 2013 roku, kiedy to wreszcie stanął przed sądem. Niemiecka prokuratura zarzuciła aresztowanemu Hansowi Lipschisowi współudział w 9515 morderstwach. Jak wynika z nakazu aresztowania, do którego dotarła redakcja niemieckiej gazety „Welt am Sonntag”, Lipschis miał uczestniczyć w selekcji przywożonych do obozu więźniów, z których część – jako osoby niezdolne do pracy – kierowana była natychmiast do komór gazowych. 94-letni były esesman twierdzi jednak, że pracował tam tylko jako kucharz.
Prokuratura uważa, że Lipschis brał udział w co najmniej dziewięciu takich akcjach. Ustalono, że pochodzący z Litwy esesman miał służbę 24 stycznia 1943 roku, gdy do obozu przybył transport z Theresienstadt w okupowanych Czechach. 1773 więźniów z tego transportu zgładzono natychmiast.

Proces Hansa Lipschisa ma się odbyć w Ellwangen w Badenii-Wirtembergii. Adwokat Lipsischa robi wszystko, co w jego mocy, by proces opóźnić. Niestety więzień Miso Vogel wyroku już nie usłyszy – zmarł w 2000 roku. I wyroku raczej nie będzie wcale, ponieważ w lutym 2014 roku sąd krajowy w Ellwangen odmówił otwarcia rozprawy głównej przeciwko Lipschisowi ze względu na jego stan zdrowia oraz brak dowodów indywidualnej winy.

► Niemiecki pisarz i historyk Ernst Klee zyskuje międzynarodową sławę po publikacji książki „Eutanazja w państwie nazistowskim”. Klee jest niestrudzonym demaskatorem zbrodni nazistowskich popełnianych w imię badań medycznych. Potem napisze kolejną książkę na ten temat „Auschwitz, medycyna III Rzeszy i jej ofiary”. Pisarz odkrywa przerażającą prawdę o lekarzach, którzy kilka lat wcześniej składali przysięgę Hipokratesa, a w czasie wojny stali się katami, przeprowadzającymi okrutne doświadczenia na ludziach. „Wielu z nich po wojnie kontynuowało swoją „karierę naukową”, broniąc prac doktorskich, które powstały w oparciu o okrutne eksperymenty na więźniach. To przeraża nie tylko ze względu na sposób pozyskiwania materiału, ale również ze względu na fakt, że uczelnie dopuszczały do powstawania takich rozpraw i oceniały je bardzo wysoko” (Ernst Klee Auschwitz, medycyna III Rzeszy i jej ofiary).

Blok nr 10 w obozie Auschwitz, gdzie wykonywano eksperymenty pseudomedyczne (źródło:  www.trekearth.com )

Blok nr 10 w obozie Auschwitz, gdzie wykonywano eksperymenty pseudomedyczne (źródło: www.trekearth.com)

W swoich publikacjach Ernst Klee wymienia po nazwisku lekarzy, którzy uniknęli odpowiedzialności za zbrodnicze eksperymenty medyczne:

- Benno Adolph, lekarz obozowy w Auschwitz, Flossenbürg, Buchenwaldzie, Bergen-belsen, Neuengamme, w 1953 roku przeprowadza się do NRD, a od 1958 roku pracuje w różnych klinikach na Zachodzie

- Karl Babor, brał udział w eksperymentach w Dachau, jako lekarz wyjeżdża po wojnie do Etiopii

- Otto Blaschke, lekarz obozowy w Auschwitz, Flossenbürg, Ravensbrück, Mauthausen, po wojnie otwiera praktykę lekarską w Ludwigsburgu

- Ludwig Blies, lekarz obozowy w Buchenwaldzie, po wojnie otwiera praktykę lekarską w Offenbach

- Karl Böhmichen, lekarz obozowy w Neuengamme, Mauthausen, Flossenbürg, po wojnie zostaje ordynatorem w sanatorium kardiologicznym w okręgu Büdingen

- Rudolf Brachtel, oddział eksperymentów z malarią w Dachau, po wojnie otwiera praktykę lekarską w okręgu Gießen

- Gerhard Ehrlich, lekarz obozowy Flossenbürg, znika w NRD

- Hans Kurt Eisele, skazany na śmierć, w 1952 roku wychodzi na wolność i otwiera praktykę lekarską w Monachium

- Hermann Kiesewetter, prowadził eksperymenty w Dachau i Mauthausen, po 1945 roku zamieszkał w Berlinie Wschodnim

- Heinrich Plaza, lekarz obozowy w Buchenwaldzie, Natzweiler i Auschwitz, pracuje jako lekarz w okręgu Altötting

- Sigbert Ramsauer, lekarz obozowy w Mauthausen i Dachau, pracuje jako lekarz w Klagenfurcie

- Heinrich Rindfleisch, lekarz obozowy Sachsenhausen i Lublin, zostaje ordynatorem oddziału chirurgicznego szpitala Joannitów w Rheinhausen

- Hugo Schmick, lekarz obozowy Sachsenhausen, otwiera prywatną klinikę w Bawarii

- Heinrich Schmidt, lekarz obozowy w GroßRosen, osiedla się w dolnej Saksonii

- Gustaw Ortman, lekarz obozowy w Sachsenhausen, Dachau, osiada w Lehr w Szwarcwaldzie

- Erich Wagner, lekarz w Buchenwaldzie, otwiera praktykę w Lehr w Szwarcwaldzie

- Robert Neumann, lekarz w Buchenwaldzie i Auschwitz, zostaje pracownikiem naukowym zakładu farmaceutycznego Stada w Tybindzie

- Emil Schmitz, lekarz w Sachsenhausen, zostaje pracownikiem naukowym zakładów farmaceutycznych Boehringer.

Eksperymenty pseudomedyczne (źródło:  http://furious.pinger.pl/a/2009/10/27 )

Eksperymenty pseudomedyczne (źródło: http://furious.pinger.pl/a/2009/10/27)

Po 1945 roku prywatne praktyki spokojnie prowadzili także: Eduard Klug (Sachsenhausen), Richard Kreibich (Sachsenhausen), Richard Krieger (Sachsenhausen, Mauthausen, Natzweiler), Helmut Müllmerstaedt (Dachau), Julius Muthig (Dachau, Sachsenhausen).

11 lutego. Prokuratura przy Sądzie Krajowym w Wurzburgu umarza postępowanie przeciwko Josefowi Koenigowi i 28 innym funkcjonariuszom gestapo w Nowym Targu i Nowym Sączu (sprawa numer: 131 Js 3487/81). Podstawowe materiały obciążające dostarczyła do tej sprawy Główna Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. Z zeznań świadków – Polaków przesłuchiwanych w tym śledztwie, wynikało że zarówno Josef Koenig, jak i pozostali gestapowcy, w okresie od września 1939 roku do stycznia 1945 roku zamordowali na terenie powiatu nowotarskiego i nowosądeckiego 786 Polaków i polskich Żydów. Dowody przekazane prokuraturze w Wurzburgu uzasadniały w pełni wniesienie oskarżenia przeciwko tym zbrodniarzom. Nie mogło być mowy o jakichkolwiek pomyłkach, co do osoby sprawców, a polscy świadkowie zeznali w sposób nie budzący wątpliwości, gdzie i kiedy gestapowcy popełnili morderstwa. Jednak dla niemieckich prokuratorów, nawet tak bezpośrednie dowody, były niewystarczające.

Powstanie społecznego komitetu budowy Mauzoleum Martyrologii Wsi Polskiej w Michniowie. Obiekt obejmuje: Dom Pamięci, symboliczny Cmentarz, na którym każda spacyfikowana wieś ma mieć swój krzyż (dotychczas upamiętniono 230 wsi) i przede wszystkim Pomnik – „Pieta Michniowska”.

Historia setek pacyfikacji dokonanych na terenach polskich w okresie II wojny światowej jest w światu nieznana. Symbolem represji nazistów wobec wsi pozostają wciąż czeskie Lidice czy francuskie Oradour-sur-Glane. Tymczasem, jak napisał Norman Davies „W Generalnym Gubernatorstwie Lidice powtórzyły się setki razy”. Powtórzyły się dokładnie 817 razy. Eksterminacja polskich wsi to nie tylko egzekucje – wieszanie, palenie ludzi żywcem czy wywózka do obozów zagłady (w sumie 2,125 mln ofiar), lecz także grabieże płodów rolnych. Wartość zarekwirowanej przez okupanta produkcji rolnej w latach 1939 - 1945 obliczana jest na kwotę 6 062 mln zł. Tylko w jednym roku 1943 wywieziono z Polski 1,2 mln ton zboża i 1,6 mln ton ziemniaków. Wieś polska była też podstawową bazą, z której Niemcy czerpali siłę roboczą. Wśród około 3 mln Polaków wywiezionych do III Rzeszy na roboty przymusowe, ludność wiejska stanowiła 75% – 80%. Robotnicy przymusowi z Polski oznaczani byli literą „P” umieszczoną na tle żółtego kwadratu. Było to pierwsze publiczne znakowanie ludzi przez Niemców, wprowadzone jeszcze przed „gwiazdą żydowską”. Większość sprawców pacyfikacji wsi polskich uniknęła po wojnie odpowiedzialności karnej. W Republice Federalnej Niemiec nie było ani jednego procesu o represje i masowe rzezie na polskiej wsi.

► Kanclerz Niemiec Helmuth Kohl jedzie z wizytą do Izraela. Zabiera ze sobą swojego przyjaciela, znanego nazistę, zaangażowanego przed i w czasie wojny w antysemicką propagandę, Kurta Ziesela. Wydarzenie to wywołało międzynarodowe protesty.

Kurt Ziesel (źródło:  http://www.brigitte-friedrich.com/ )

Kurt Ziesel (źródło: http://www.brigitte-friedrich.com/)

Kurt Ziesel był dziennikarzem, zagorzałym nazistą, od 1931 roku członkiem NSDAP. Współtworzył Towarzystwo Wolnego Dziennikarstwa (WPRyb) – największego prawicowego stowarzyszenia kulturalnego w Niemczech, będącego ideologicznie blisko partii NPD. Stowarzyszenie WPRyb zostało założona w 1960 roku przez byłych członków NSDAP i SS. Kurt Ziesel pracował także jako informator dla niemieckiej służby wywiadowczej (BND). Kurt Ziesel został sklasyfikowany, zarówno przez swoich współczesnych, jak i później w publikacjach naukowych, jako się kłótliwy i mściwy intrygant. Podał do sądu m.in. Güntera Grassa i Willi Brandha.

5 maja. Umiera Horst Schumann. Przedmiotem pracy Schumanna w obozach Auschwitz i Ravensbrück były badania nad metodami sterylizacji mężczyzn i kobiet przy użyciu promieni rentgenowskich. Większość badanych umierało w niewyobrażalnych cierpieniach lub zostało natychmiast zagazowanych, ponieważ byli już niezdolni do pracy. Schumann wykonywał również eksperymenty związane z tyfusem, wstrzykując zdrowym ludziom zarazki tej choroby, a następnie próbując ich “leczyć”. Horst Schumann nigdy nie odpowiedział za swoje zbrodnie (patrz 1966 rok).

Dzieci, które były przedmiotem eksperymentów pseudomedycznych Horsta Schumanna w Auschwitz. Zaczernienia części ich ciał to prawdopodobnie efekt poparzenia wskutek ekspozycji na wysokie dawki promieniowania, ale szczegóły eksperymentów przeprowadzanych na tych konkretnych dzieciach nie są znane (źródło:   https://santitafarella.wordpress.com/2009/02/10/bearing-witness-to-the-holocaust-children-at-auschwitz/ )

Dzieci, które były przedmiotem eksperymentów pseudomedycznych Horsta Schumanna w Auschwitz. Zaczernienia części ich ciał to prawdopodobnie efekt poparzenia wskutek ekspozycji na wysokie dawki promieniowania, ale szczegóły eksperymentów przeprowadzanych na tych konkretnych dzieciach nie są znane (źródło: https://santitafarella.wordpress.com/2009/02/10/bearing-witness-to-the-holocaust-children-at-auschwitz/)

Wprawdzie we wrześniu 1970 roku rozpoczął się jego proces we Frankfurcie nad Menem, jednak nigdy się nie zakończył ze względu na „zły stan zdrowia” oskarżonego. Istnieje teza, że Schumann symulował chorobę upuszczając sobie krew z żyły, a następnie ją pił, symulując w ten sposób krwawienie z wrzodu dwunastnicy. Zmarł 5 maja 1983 we Frankfurcie.

Kurt Asche zostaje zwolniony z więzienia. Asche był odpowiedzialny za deportację 26 000 Żydów i Cyganów do Auschwitz. Asche został postawiony przed sądem w Kilonii za udział w zabójstwie 26 000 osób.

Zadrapania na ścianie komory gazowej w obozie śmierci Auschwitz zrobione paznokciami umierających ofiar (zdjęcie wykonane przez Simona Robertson'a w dniu 12 stycznia 2004 roku, źródło:   https://furtherglory.wordpress.com/category/ )

Zadrapania na ścianie komory gazowej w obozie śmierci Auschwitz zrobione paznokciami umierających ofiar (zdjęcie wykonane przez Simona Robertson'a w dniu 12 stycznia 2004 roku, źródło: https://furtherglory.wordpress.com/category/)

Proces trwał 18 lat i zakończył się skazaniem 8 lipca 1981 roku Kurta Asche na siedem lat więzienia za pomoc w zabójstwie co najmniej 10 000 Żydów. Jednak już w styczniu 1983 roku Kurt Asche został zwolniony z więzienia w Hamburgu-Fuhlsbüttel, gdyż uznano, że kara odniosła swój skutek. Po wyjściu z więzienia Kurt Asche mieszkał w Hamburgu-Eimsbüttel do swojej śmierci w 1998 roku.

Sierpień. 67-letni Heinz-Günter Wisner staje przed sądem w Dusseldorfie. Heinz-Günter Wisner był doradcą medycznym szefa SS w obozie koncentracyjnym Riga-Kaiserwald. Został oskarżony o współudział w zabójstwie co najmniej pięciu żydowskich więźniów. Lokalny sąd skazał Wisnera za te przestępstwa na sześć lat więzienia, ale wyrok ten został unieważniony przez niemiecki sąd najwyższy.