1981

► Zakończenie trzeciego, ostatniego procesu załogi Majdanka przed niemieckim sądem w Düsseldorfie. Zasądzone kary były niewspółmiernie niskie w stosunku do czynu ludobójstwa, jakiego oskarżeni się dopuścili. Wyroki te przyjęli z oburzeniem nie tylko byli więźniowie Majdanka, lecz także opinia publiczna całego świata. Największy skandal wywołała kara 3 i pół roku więzienia dla Arnolda Strippela. W dodatku za rzekomo zbyt długi pobyt w więzieniu zbrodniarz ten otrzymał wysokie odszkodowanie (patrz 1969 rok). Ostatni proces zbrodniarzy z Majdanka odbywający się w Düsseldorfie, trwał od października 1975 roku do czerwca 1981 roku, czyli prawie 6 lat. Obrona celowo przedłużała proces, wykorzystując podeszły wiek i stan zdrowia oskarżonych. W trzecim procesie załogi obozu koncentracyjnego KL Majdanek na ławie oskarżonych zasiadło 16 byłych esesmanów i esesmanek. Oto wyroki sądu:

1. Hermine Braunsteiner – dożywotnie pozbawienie wolności

2. Hildegard Lächert – 12 lat pozbawienia wolności

    3. Hermann Hackmann – 10 lat pozbawienia wolności

    4. Emil Laurich – 8 lat pozbawienia wolności

    5. Heinz Villain – 6 lat pozbawienia wolności

    6. Fritz Heinrich Petrick – 4 lata pozbawienia wolności

    7. Arnold Strippel – 3,5 lat pozbawienia wolności

    8. Thomas Ellwanger – 3 lata pozbawienia wolności

    9. dr Heinrich Schmidt – uniewinniony

    10. Charlotte Mayer – uniewinniona

    11. Rosy Süß – uniewinniona

    12. Heinrich Groffmann – uniewinniony

    13. Hermine Bötcher – uniewinniona

    14. Alice Orlowski – zmarła

    15. Wilhelm Reinartz – wycofany z procesu z powodu choroby

    16. Günther Konietzny – wycofany z procesu z powodu choroby

    Widok na KL Majdanek z lotu ptaka (źródło:  holocaust3.blogspot.com )

    Widok na KL Majdanek z lotu ptaka (źródło: holocaust3.blogspot.com)

    Puszki z Cyklonem B znalezione w magazynach KL Majdanek po wyzwoleniu, 1944 rok    (źródło:  www.majdanek.eu )

    Puszki z Cyklonem B znalezione w magazynach KL Majdanek po wyzwoleniu, 1944 rok

      (źródło: www.majdanek.eu)

    Stosy obuwia w jednym z baraków w KL Majdanku po wyzwoleniu obozu, lipiec 1944 roku (źródło: IPN,  http://www.truthaboutcamps.eu/niemieckie-obozy )

    Stosy obuwia w jednym z baraków w KL Majdanku po wyzwoleniu obozu, lipiec 1944 roku (źródło: IPN, http://www.truthaboutcamps.eu/niemieckie-obozy)

    Niemiecki obóz koncentracyjny KL Majdanek w Lublinie istniał od października 1941 roku do lipca 1944 roku. Z ponad 150 000 osób, które przeszły przez Majdanek, na skutek głodu, chorób, pracy ponad siły, a także w egzekucjach i komorach gazowych, życie straciło około 80 000. Na porządku dziennym były rozstrzeliwania jeńców, chorych, osłabionych, niezdolnych do pracy (w szczególności kobiety i dzieci). Na ogół do masowych rozstrzeliwań wyprowadzano ofiary do lasku krępieckiego, położonego 10-12 km od obozu. Dnia 3 listopada 1943 roku miała tam miejsce tzw. „krwawa środa”, w ramach akcji „Erntefest” („Dożynki”), kiedy to rozstrzelano około 18 000 Żydów. Zwłoki ofiar zamordowanych w Majdanku kremowano, a resztki mielono na mączkę kostną. Następnie wywożono ją jako nawóz na położony w pobliżu folwark SS. Z części produkowano kompost ogrodniczy.

    Spośród 1 037 znanych z nazwiska funkcjonariuszy załogi SS na Majdanku, tylko 170 poniosło jakąkolwiek odpowiedzialność, w tym 26 przed sądami alianckimi i sądami niemieckimi, reszta zaś, tzn. 144, przed sądami polskimi. 

    W Brukseli zostaje założony Wolny Sojusz Europejski WSE zwany też Europą Stu Flag. Początkowo jako stowarzyszenie grupujące partie polityczne „narodów bez państw”, z czasem przekształcone w partię polityczną na poziomie europejskim. Partie będące członkami Sojuszu, żądają albo autonomii albo pełnej niepodległości dla swoich narodów. Partią członkowską w WSE jest m.in. Ruch Autonomii Śląska RAŚ.

    Logo Wolnego Sojuszu Europejskiego (European Free Alliance in the European Parlament)

    Logo Wolnego Sojuszu Europejskiego (European Free Alliance in the European Parlament)

    Jak ma wyglądać Europa według tych planów? W 2002 roku ukazała się pod auspicjami Parlamentu Europejskiego mapa, firmowana przez „Demokratische Partei der Voelker Europas”, która ilustruje kierunek zmian według założeń WSE.

    14 czerwca. Aresztowanie Heinza Bartha w Gransee. Po zakończeniu wojny Heinz Barth powrócił do swojego rodzinnego miasta w Brandenburgii (NRD). Według Agence France Presse (AFP) pod fałszywym nazwiskiem. Był sądzony we Francji zaocznie w dniu 12 lutego 1953 roku i skazany na śmierć za zbrodnie wojenne. Heinz Barth został nazwany “mordercą Oradour-sur-Glane” za udział w masakrze 642 cywilów (w tym ponad 200 dzieci) w Oradour.

    Heinz Barth (źródło:  http://www.datuopinion.com/heinz-barth )

    Zidentyfikowany i aresztowany w Gransee, Barth został skazany na dożywocie. Jednak już w 1997 roku został zwolniony ze względu na wiek i stan zdrowia oraz za to, że “wyraził skruchę”. Heinz Barth zmarł 14 sierpnia 2007 roku w wieku 86 lat. Kontrowersje wokół Bartha pojawiły się później jeszcze raz w związku z ujawnieniem, że od 1991 roku zbrodniarz ten, jako ranny weteran, pobierał 800 DM miesięcznej emerytury.