1980

2 lutego. Dzięki staraniom Beate i Serge'a Klarsfeldów (patrz 1968 rok) Kurt Lischka wraz z dwoma innymi zbrodniarzami stanął przed sądem w Kolonii. Oprócz Lischki na ławie oskarżonych zasiedli: Ernst Heinrichsohn (pomocnik Lischki podczas jego służby w Paryżu, po wojnie burmistrz miasta Bürgstadt w Bawarii) i Herbert Martin Hagen (jeden z wyższych oficerów SD w okupowanej Francji, skazany zaocznie przez francuski sąd na dożywocie, po wojnie znany i ceniony przemysłowiec w RFN). Był to najważniejszy proces zbrodniarzy hitlerowskich od czasów izraelskiego procesu Eichmanna w Jerozolimie. I ostatni tak poważny.

Kurt Lischka próbuje uciec przed kamerą, autor zdjęć Harry Z. Dreifuss, źródło:   http://www.nrhz.de/flyer/beitrag.php?id=1768

Kurt Lischka próbuje uciec przed kamerą, autor zdjęć Harry Z. Dreifuss, źródło: http://www.nrhz.de/flyer/beitrag.php?id=1768

SS-Obersturmbannführer Kurt Lischka był zastępcą szefa SD i Policji Bezpieczeństwa w okupowanej Francji oraz szef SD i Policji Bezpieczeństwa w Paryżu. W trakcie swojej służby we Francji ponosi odpowiedzialność za organizację i przeprowadzenie deportacji do obozów zagłady 80 tysięcy Żydów. Kurt Lischka został uznany za winnego zbrodni ludobójstwa i skazany na... 10 lat pozbawienia wolności.

Jednocześnie Klarsfeldowie zostali skazani na dwa miesiące więzienia za przygotowywanie uprowadzenia Lischki.

Na początku 1980 roku Aribert Heim (patrz też 1962 rok) zmienia nazwisko na Tarek Farid Hussein, przechodzi na islam i przenosi się do Egiptu.

Artykuł nt. Ariberta Heim z dnia 06 lutego 2009 roku (źródło:  szdaily.sznews.com )

Artykuł nt. Ariberta Heim z dnia 06 lutego 2009 roku (źródło: szdaily.sznews.com)

Aribert Heim ze względu na sadyzm nazywany był przez więźniów „doktor śmierć”. Był „lekarzem” w obozie koncentracyjnym Mauthausen-Gusen. Przedmiotem jego zbrodniczych eksperymentów było badanie skuteczności różnych trucizn na więźniach obozu. Według zeznań pisarza rewiru i pracowników pomocniczych, wraz z aptekarzem obozowym Erichem Wasickym, Heim wstrzykiwał więźniom zabójcze substancje prosto w serce bez stosowania narkozy chcąc sprawdzić, która z trucizn jest najszybsza i najtańsza w użyciu. Tym sposobem zabił kilkaset ludzi. Usuwał bez narkozy organy, po czym mierzył czas zgonu ludzi, którzy konali z krzykiem na jego oczach. Raz, według świadków, rozciął człowiekowi brzuch, pozbawił go jelit i wątroby i czekał na zgon.

„Pacjenci” dr Ariberta Heim w obozie Mauthausen (źródło:  http://www.lloviendopiedras.com/2010_11_01_archive.html )

„Pacjenci” dr Ariberta Heim w obozie Mauthausen (źródło: http://www.lloviendopiedras.com/2010_11_01_archive.html)

W 1945 roku został schwytany przez Amerykanów i umieszczony w obozie dla jeńców wojennych w Ludwigsburgu. Po zwolnieniu z obozu w 1947 roku, pracował w szpitalu we Friedbergu w Hesji. W tym okresie grał w hokeja na lodzie w klubie sportowym w Nauheim. Ożenił się i w 1949 roku zamieszkał w Mannheim. Od 1954 do 1962 roku wykonywał zawód ginekologa w Baden-Baden (poniższe zdjęcie z synem pochodzi właśnie z tego okresu).

Wówczas austriacka policja rozpoczęła przeciw niemu śledztwo. Zaczął się ukrywać kolejno w Hiszpanii, Chile i Egipcie. Aribert Heim był drugim na liście najbardziej poszukiwanych zbrodniarzy niemieckich. Aribert Heim zmarł w Kairze w 1992 roku. Tym samym trwające kilkadziesiąt lat polowanie na „doktora śmierć” zostało zakończone.

Zamach na Aloisa Brunnera, asystenta Adolfa Eichmanna i komendanta obozu internowanych pod Paryżem w Drancy. Obok Adolfa Eichmanna, Alois Brunner to główny odpowiedzialny za eksterminację Żydów w czasie II wojny światowej - od czerwca 1943 roku do sierpnia 1944 roku wysłał ponad 140 tysięcy europejskich Żydów do komór gazowych.
Po wojnie trudno było aliantom zidentyfikować Aloisa Brunnera (nie mylić z innym członkiem SS Antonem Brunnerem), ponieważ nie miał typowego dla SS tatuażu. W 1946 roku Alois Brunner otrzymał od władz amerykańskich oficjalne dokumenty na fałszywe nazwisko i znalazł pracę jako kierowca armii Stanów Zjednoczonych. W 1954 roku uciekł do Syrii i przyjął pseudonim dr Georg Fischer. W tym czasie został we Francji skazany zaocznie na śmierć za zbrodnie przeciwko ludzkości. Brunner został kilkakrotnie wytropiony przez tropicieli nazistów, ale był chroniony przez Syrię, która odmawiała jego wydania.
Dwa razy – właśnie w 1980 roku oraz 20 lat wcześniej w 1961 roku wysłannicy Mossadu przeprowadzili zamachy na życie Brunnera. Stracił oko i palce lewej dłoni, ale przeżył.
W 1980 roku w wywiadzie dla niemieckiego magazynu Bunte Brunner oświadczył, że niczego nie żałuje, „a jedynie tego, iż nie zamordował więcej Żydów”.

Wywiad z Aloisem Brunnerem w niemieckim magazynie  Bunte  (źródło:  http://policenet.gr/article/ )

Wywiad z Aloisem Brunnerem w niemieckim magazynie Bunte (źródło: http://policenet.gr/article/)

Z kolei w 1987 roku w rozmowie telefonicznej z Chicago Sun Times stwierdził „Żydzi zasłużyli na śmierć. To śmieci, nie żal mi ich. Gdybym miał szansę, chciałbym zrobić to ponownie”. W 2003 roku The Guardian pisze o Brunnerze jako „najwyższym rangą naziście, który wciąż żyje, ale miejsce jego pobytu pozostaje tajemnicą”. W 2011 roku Alois Brunner ponownie trafia na czołówki gazet, kiedy to niemiecki tygodnik Der Spiegel poinformował, że pracował on dla niemieckiego wywiadu Bundesnachrichtendienst BND. W 2014 roku Efraim Zuroff, szef Centrum Wiesenthala, poinformował o skreśleniu Aloisa Brunnera z listy najbardziej poszukiwanych zbrodniarzy hitlerowskich (był na niej numerem 1), w związku z otrzymaniem wiarygodnych informacji o jego śmierci w 2010 roku w Damaszku.