1979

Wpisanie niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego i zagłady w Auschwitz-Birkenau na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

W RFN powstaje skrajnie prawicowa Organizacja Pomocy Więźniom Politycznym i ich Rodzinom Hilfsorganisation für nationale politische Gefangene und deren Angehörige e.V.” (HNG), której celem było udzielanie wsparcia finansowego, socjalnego i moralnego osobom więzionym za przestępstwa neonazistowskie.

HNG zatrudniała adwokatów, wyszukiwała „świadków” i oferowała wszelką pomoc w trakcie procesów sądowych. Swoją działalnością pomocową i propagandową starali się zrehabilitować przestępców, ale także zachęcali ich do dalszej agresywnej postawy. Organizacja działała prężnie ponad 30lat. Dopiero 21 września 2011 roku minister spraw wewnętrznych Hans-Peter Friedrich (CSU) zakazał organizacji Hilfsorganisation HNG dalszej działalności.

7 lutego. Josef Mengele – „anioł śmierci” z Auschwitz umiera śmiercią naturalną w Sao Paulo w Brazylii. Po wojnie ukrywał się cztery lata w Bawarii, po czym wyposażony w paszport Czerwonego Krzyża udał się do Ameryki Południowej. Przez 30 lat przenosił się z miejsca na miejsce – jako Fritz Fischer, Walter Hasek, dr Helmut Gregor-Gregori, Jóse Aspiazi, Friedrich Edler von Breitenbach, dr Henrique Wollmann i na koniec jako Wolfgang Gerhard. Przewędrował tak Argentynę, Paragwaj i Brazylię. Sao Paulo było ostatnim etapem jego ucieczki.

Josef Mengele i jego ofiary (źródło:  m.harunyahya.com )

Josef Mengele i jego ofiary (źródło: m.harunyahya.com)

Josef Mengele był niemieckim oficerem SS i lekarzem w nazistowskim obozie koncentracyjnym Auschwitz. Dokonywał makabrycznych eksperymentów medycznych na ludziach dorosłych i dzieciach, dlatego stał się znany jako "Anioła Śmierci". Mengele zajmował się między innymi genetycznym podobieństwem bliźniaków. Na ścianie narysował linię na wysokości 1,5 metra i każde dziecko, które było niższe niż ta linia, było wysyłane do komory gazowej. Podczas swoich pseudomedycznych eksperymentów Josef Mengele podejmował próby zmiany koloru oczu ludzi, poprzez wstrzykiwanie środków chemicznych. Przeprowadzał amputacje kończyn bez znieczulenia. Torturowanie ludzi sprawiało mu przyjemność. Szacuje się, że Mengele przeprowadził eksperymenty na 1500 par bliźniąt. Przeżyło tylko 100.

Poszukiwania Josefa Mengele (źródło:  europeanhistoryatloyola.wikispaces.com )

Poszukiwania Josefa Mengele (źródło: europeanhistoryatloyola.wikispaces.com)

W 1945 roku Mengele został złapany przez amerykańskich żołnierzy, ale miał fałszywe papiery na nazwisko „Fritz Hollmann” i został wypuszczony. Do maja 1949 roku pracował jako pomocnik (parobek) w małej wiosce Rosenheim w Bawarii. Potem uciekł przez Genuę do Argentyny.
W lutym 2010 roku, został sprzedany na aukcji pamiętnik Josefa Mengele za 200.000 dolarów (£ 130,000). Prawdopodobnie zakupił go żydowski filantrop, który chciał pozostać anonimowy.

Brytyjski dokumentalista William Bemister odnajduje na przedmieściach Santiago, w Los Pozos poszukiwanego zbrodniarza Waltera Rauffa (patrz 1961 rok). Gdy dziennikarz próbuje wejść na posesję, zacina się furtka i wtedy właśnie nadchodzi Rauff. Bemister zaczyna z nim swobodną rozmowę. Stojąca obok ekipa ma włączoną kamerę i mikrofon. Udaje się zarejestrować całe zdarzenie. Nieświadomy włączonej kamery i mikrofonu Rauff udzielił wówczas jedynego wywiadu, żartując z łowcy nazistów Szymona Wiesenthala „Wszyscy jesteśmy już starzy i z czasem zabraknie mu klientów”. Na bazie tego wywiadu powstał film dokumentalny pt. „The Hunter and the Hunted”, za który Bemister otrzymał nagrodę Emmy i Złotego Orła.

Śniadanie w Pullach, Górna Bawaria: Walther Rauff z Neną Zulibar, marzec 1976 rok (źródło:  http://www.faz.net/aktuell/politik/politische-buecher/martin-cueppers-walther-rauff-in-deutschen-diensten-einsatz-im-gegenwartskampf-12861678.html )

Śniadanie w Pullach, Górna Bawaria: Walther Rauff z Neną Zulibar, marzec 1976 rok (źródło: http://www.faz.net/aktuell/politik/politische-buecher/martin-cueppers-walther-rauff-in-deutschen-diensten-einsatz-im-gegenwartskampf-12861678.html)

Podczas agresji na Polskę Walter Rauff był odpowiedzialny za techniczne wyposażenie. Ponosi główną odpowiedzialność za rozwój ruchomych komór gazowych i innych środków masowej zagłady. Po 1945 roku uciekł do Punta Arenas w Chile, gdzie był hurtownikiem. Aresztowano go w 1962 roku w Santiago, ale został zwolniony przez sąd najwyższy. W liście do Szymona Wiesenthala prezydent Salvador Allende napisał, że nie jest w stanie zmienić decyzji sądu. Podczas rządów junty wojskowej generała Augusto Pinocheta, Rauff służył pomocą tajnej policji DINA, udzielając porad na temat stosowania tortur oraz funkcjonowania obozów koncentracyjnych. Pinochet odmawiał jego wydania, powołując się również na wyrok sądu najwyższego z 1963 roku. Walter Rauff zmarł w Santiago w 1984 roku. Jego koledzy urządzili mu pożegnanie w nazistowskim stylu.

1 września. Premiera polskiego filmu fabularnego „Operacja Himmler”. Dnia 31 sierpnia 1939 roku w Gliwicach miała miejsce zorganizowana przez SS i niemiecki wywiad wojskowy antypolska prowokacja. Akcją, której kryptonim brzmiał „Himmler”, kierowali szef policji Reinhard Heydrich i szef Abwehry Wilhelm Canaris. O godzinie 20.00 grupa esesmanów w polskich mundurach wtargnęła do miejscowej rozgłośni radiowej. Po opanowaniu budynku wygłosili komunikat w języku polskim nawołujący do wojny z Niemcami. Jako dowód tego, że napadu dokonali Polacy, pozostawiono zwłoki jednego z napastników. W rzeczywistości był to niemiecki więzień kryminalny dowieziony na miejsce akcji i zastrzelony. Dokonana w przeddzień wybuchu wojny prowokacja, miała stanowić pretekst i usprawiedliwienie napaści na Polskę.

Kadry z filmu „Operacja Himmler”, 1 września 1979 rok (źródło:  http://i.mtime.com/2859432/blog/7467790/ )

Kadry z filmu „Operacja Himmler”, 1 września 1979 rok (źródło: http://i.mtime.com/2859432/blog/7467790/)

Autorzy filmu z dokumentalną wiernością odtworzyli tamte wydarzenia. Przedstawili dzień po dniu, godzina po godzinie przygotowania do akcji i sam jej przebieg. Zdjęcia kręcono w autentycznej scenerii - w tym samym studiu radiowym, z tą samą aparaturą.