1977

Otwarcie w Los Angeles Centrum Szymona Wiesenthala – międzynarodowej agencji żydowskiej akredytowanej przy ONZ oraz UNESCO. Centrum Wiesenthala służy ochronie praw człowieka i zachowaniu pamięci o Holokauście. Głównym zadaniem Centrum jest ściganie zbrodniarzy nazistowskich, którzy uniknęli kary. W Los Angeles jest siedziba główna, pozostałe siedziby mają swoją lokalizację w Nowym Jorku, Toronto, Miami, Jerozolimie, Paryżu i Buenos Aires.

Szymon Wiesenthal

Szymon Wiesenthal

Przez ponad 50 lat dzięki wysiłkom Centrum Szymona Wiesenthala udało się schwytać 1100 przestępców wojennych. Największym sukcesem Wiesenthala było schwytanie Adolfa Eichmanna w Argentynie w 1960 roku. Raz w roku Centrum przedstawia raport na temat postępów w ściganiu zbrodniarzy wojennych. Z raportu za okres od 1 kwietnia 2011 do 31 marca 2012 wynika, że w tym czasie prowadzono 1138 dochodzeń w różnych krajach, z tego 458 w Polsce. Co roku też Centrum Wiesenthala publikuje listę najbardziej poszukiwanych żyjących nazistowskich zbrodniarzy. Raport z 2014 roku wymienia 8 osób żyjących w 2013 roku. Trzej zbrodniarze zmarli niedawno: Alois Brunner, Søren Kam i Ivan Kalymon. A więc aktualna lista żyjących nazistowskich zbrodniarzy ściganych przez Centrum Wiesenthala zawiera 6 nazwisk: Gerhard Sommer – Niemcy, Vladimir Katriuk – Kanada, Hans Lipschis – Niemcy, Algimantas Dailidė – Niemcy, Theodor Szehinskyj – Stany Zjednoczone, Helmut Oberlander – Kanada.

Szymon Wiesenthal i Dalai Lama, 1991 rok

Szymon Wiesenthal i Dalai Lama, 1991 rok

Znany łowca nazistów Szymon Wiesenthal zmarł w 2005 roku. Obecnie szefem izraelskiego biura Centrum Wiesenthala jest Efraim Zuroff.

Szymon Wiesenthal i Steven Spielberg

Szymon Wiesenthal i Steven Spielberg

Zuroff uważa, że podeszły wiek nie zwalnia z odpowiedzialności za zbrodnie ludobójstwa - „Upływ czasu nie zwalnia od kary. Osoby, które dziś są stare i chore, miały w młodości w sobie przestępczą energię, która pchała ich do wielkich zbrodni”.

Efraim Zuroff

Efraim Zuroff

W tej chwili Centrum skupia się przede wszystkim na zbrodniarzach służących w czasie II wojny światowej w obozach koncentracyjnych. Zuroff szacuje, że 98 % z około 6 000 osób pracujących w obozach zagłady oraz Einsatzgruppen najprawdopodobniej już nie żyje. Pozostało około 120 żyjących. Centrum Wiesenthala ustaliło tożsamość 80 z nich.

Podręcznik szkolny do nauki historii w RFN z 1977 roku zatytułowany „Demals und Heute” przekazuje młodzieży taką oto wiedzę o procesie norymberskim: „osądzane były tylko przestępstwa zwyciężonych, co pozwala wątpić, czy proces norymberski był sprawiedliwy, ponieważ podlegał kryteriom narzuconym przez zwycięzców”.

3 listopada. Zwolnienie z pracy Alexandra Dolezalka. Po wojnie Dolezalek zamieszkał we Vlotho w Nadrenii Północnej-Westfalii, gdzie był docentem w Ośrodku Studiów Ogólnoeuropejskich (Gesamteuropäisches Studienwerk) Instytutu Wschód-Zachód. Jako wykładowca zajmował się m.in. tematyką dotyczącą polskiej polityki zagranicznej. W latach 70. jego osoba pojawiła się w dwóch książkach polskiego dziennikarza Krzysztofa Kąkolewskiego pt. „Co u pana słychać?” i „Biała Księga”. Poblikacje te po przetłumaczeniu na język niemiecki doprowadziły do skandalu medialnego i w konsekwencji 3 listopada 1977 roku do zwolnienia Dolezalka z zajmowanego stanowiska.

SS-Obersturmführer Alexander Dolezalek był w czasie wojny szefem sztabu Głównego Urzędu Rasy i Osadnictwa w „Kraju Warty” (niem. RuSHA) oraz twórcą Geralnego Planu Wschodniego zakładającego całkowite zniszczenie narodu polskiego (Generalplan Ost). Odpowiada za wysiedlenie bądź zamordowanie setek tysięcy Polaków z terenów wcielonych następnie do III Rzeszy.

Dolezalek zmarł 10 grudnia 1999 roku w Berlinie. Jak każdy z 10 rozmówców Krzysztofa Kąkolewskiego, także Alexander Dolezalek postarał się o usunięcie wszystkich swoich zdjęć z sieci.