1969

Aresztowanie – na krótko – Wernera Besta, winnego zamordowania 8 723 000 ludzi. Szokująca jest historia tego zbrodniarza. Był typowym „Schreibtischtaeter”, mordercą zza biurka. Zdolny prawnik, wykształcony na najlepszych uniwersytetach, członek NSDAP i SS, wysoki urzędnik berlińskiej centrali Gestapo, organizator Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy (RSHA) – instytucji współodpowiedzialnej za Holocaust. Realizował program zagłady Żydów i likwidacji polskiej inteligencji.

Egzekucja publiczna pod murami więzienia w Lesznie -     Operacja Tannenberg,     21 października 1939 roku (źródło:  www.grzybno.info.pl/wspomnienia_tannenberg.php )

Egzekucja publiczna pod murami więzienia w Lesznie - Operacja Tannenberg, 21 października 1939 roku (źródło: www.grzybno.info.pl/wspomnienia_tannenberg.php)

W 1948 roku sąd w Kopenhadze skazał go na karę śmierci, jednak pod naciskiem władz RFN, już w 1951 roku zostaje zwolniony z więzienia. Ten nazista, który nigdy nie wykazał cienia skruchy ani nawet „świadomości czynionego przez siebie bezprawia” (tygodnik „Das Parlament”) służył pomocą historykom zachodnioeuropejskim jako „ekspert”. Po powrocie z Danii zamieszkał w Mulheim i pracował jako prokurent w spółce Hugo Stinnes. W 1958 roku został skazany przez sąd denazyfikacyjny za udział w kierownictwie SS na karę grzywny w wysokości 70 tysięcy marek. Będąc już „oczyszczonym” mógł bez przeszkód zostać wpływowym politykiem Partii Wolnych Demokratów FDP w landzie Nadrenia Północna-Westfalia. Jako polityk zajmował się skutecznie – jak pisał berliński tygodnik „Wochenpost” – „ochranianiem starych towarzyszy broni”. Występował jako świadek obrony w procesach przeciwko niemieckim zbrodniarzom wojennym. Ściągał też innych świadków, którzy składali fałszywe zeznania przed sądami. A wszystko to pod własnym nazwiskiem. Nie zmienił nazwiska, „bo i tak był zbyt znany” („Wochenpost”). W 1969 roku Wernera Besta aresztowano ponownie pod zarzutami organizowania masowych morderstw w okupowanej Polsce, lecz został zwolniony z powodów zdrowotnych. Zmarł 20 lat później w roku 1989 w wieku 86 lat, nie niepokojony przez wymiar sprawiedliwości RFN. Dopiero na dwa tygodnie przed śmiercią Wernera Besta, prokuratura w Duesseldorfie złożyła w sądzie wniosek o wszczęcie procesu.

Likwidacja federalnego Ministerstwa ds. Uchodźców była sygnałem, że integracja przybyszów została przez rząd Niemiec uznana za zakończoną sukcesem. Do tego momentu wydatki na integrację tzw. „wypędzonych” zamknęły się ogromną sumą 100 miliardów marek.

21 kwietnia. Arnold Strippel opuszcza więzienie w Butzbach. Oto typowa historia ścigania i ukarania zbrodniarza wojennego przez niemiecki wymiar sprawiedliwości.

Arnold Strippel

Arnold Strippel

SS-Obersturmfuhrer Arnold Strippel to jeden z funkcjonariuszy SS pełniących służbę w obozach koncentracyjnych. Jego ulubionymi sposobami tortur było bicie za pomocą pałki czy bicza więźniów rozciągniętych na specjalnym koźle oraz wieszanie ich za nadgarstki na gałęziach drzew.

Po zakończeniu wojny Arnold Strippel początkowo ukrywał się, ale w 1948 roku został rozpoznany przez byłego więźnia Buchenwaldu. Aresztowała go policja zachodnioniemiecka. Proces Strippela rozpoczął się 31 maja 1949 roku we Frankfurcie nad Menem. Postawiono mu zarzut zamordowania 21 więźniów żydowskich w Buchenwaldzie i maltretowania wielu innych. Skazano go na 21-krotne dożywocie i dodatkowe 10 lat pozbawienia wolności. 21 kwietnia 1969 roku Strippel opuszcza więzienie w Butzbach i pięć miesięcy później rozpoczyna się kolejny proces w związku z jego zbrodniami w Buchenwaldzie. Tym razem sąd we Frankfurcie stwierdził, iż Strippel osobiście nie rozstrzelał żadnego z 21 więźniów żydowskich, uchylił więc wyrok z 1949 i wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności. Ponadto sąd uznał, że odbył on już tą karę siedząc w Batzbach, otrzymał więc 121 500 marek tytułem odszkodowania za zbyt długi pobyt w więzieniu (!) Następnie żył nie niepokojony do 1975 roku, kiedy to został aresztowany i osądzony w trzecim procesie załogi Majdanka. Za udział w zamordowaniu 41 jeńców radzieckich, Strippel został skazany na 3 i pół roku więzienia. Następnie w grudniu 1983 roku prokurator w Hamburgu skierował przeciwko niemu do sądu akt oskarżenia w związku z morderstwem w Bullenhuser Damm (zabójstwo 20 dzieci, na których przeprowadzano pseudoeksperymenty medyczne). Uznano jednak, że Strippel ze względu na zły stan zdrowia nie jest zdolny do stawiennictwa przed sądem i postępowanie umorzono. Zmarł 10 lat później 1 maja 1994 roku we Frankfurcie nam Menem.

Powstanie skrajnie prawicowej organizacji młodzieżowej Młodzi Narodowi Demokraci Junge Nationaldemokraten JN. Młodzi Demokraci nazywani są rewolucyjnym skrzydłem NPD. Są ściśle powiązani z neonazistowską partią NPD – mają taki sam program, ale są bardziej radykalni. Przewodniczącym JN zostaje zawsze członek zarządu NPD. Celem Młodych Narodowych Demokratów jest szerzenie wśród dzieci i młodzieży ideologii ekstremistycznych. Działacze JN pod pozorem pracy wychowawczo-opiekuńczej zajmują się de facto kształtowaniem poglądów i postaw młodych ludzi w kierunku skrajnej prawicy.

(źródło: blog.zeit.de)

(źródło: blog.zeit.de)

Organizują różne imprezy, festiwale, obozy, dają prywatne lekcje, mają własną drużynę piłkarską. Obserwatorzy sceny politycznej w Niemczech zauważają podobieństwo Młodych Narodowych Demokratów do Hitlerjugend z czasów III Rzeczy. JN jest uważany przez służby specjalne za najsilniejszy związek neonazistów w RFN.

10 października. Kurt Blome był wysokim rangą nazistowskim naukowcem. Podczas II wojny światowej, był wiceministrem zdrowia Trzeciej Rzeszy. Blome był ekspertem od wojny bakteriologicznej i biologicznej. Interesowały go „substancje rakotwórcze dla celów wojskowych” i „rakotwórcze wirusy”. W roku 1942 Blome został dyrektorem jednostki związanej z Centralnym Instytutem Raka na Uniwersytecie w okupowanym Poznaniu. Blome pracował nad metodami przechowywania i rozprzestrzeniania się czynników biologicznych, takich jak dżuma, cholera, wąglik i tyfus. Przeprowadzał testy szczepionek na celowo zainfekowanych więźniach. Blome był ekspertem w dziedzinie aerozoli i dyspergatorów. Przy ich użyciu wywoływał malarię u ludzi. Znany jest jego eksperyment w obozie Auschwitz, kiedy to dokonał oprysku substancjami takimi jak tabun i sarin z samolotu na więźniach.
W marcu 1945 roku, Blome uciekł z Poznania tuż przed Armią Czerwoną. Nie zdążył zniszczyć dowodów swoich eksperymentów, dlatego tak dużo wiemy o stosowanych przez niego torturach. W dniu 17 maja 1945 roku Kurt Blome został aresztowany przez agentów
Counter Intelligence Corps USA w Monachium. Był sądzony w procesie lekarzy w 1947 roku pod zarzutem uprawiania eutanazji i przeprowadzania eksperymentów na ludziach. Jednak szokującą decyzją sądu Blome został uniewinniony.

Kurt Blome

Kurt Blome


W 1951 roku Kurt Blome został zatrudniony przez US
Army Chemical Corps w ramach „projektu 63”, który był następcą operacji Paperclip („spinacz”) - patrz 1945 rok. Był też zatrudniony w Europejskim Centrum Dowodzenia Wywiadu Oberursel, gdzie pracował nad projektami bojowych środków chemicznych. Blome prowadził również badania nad rakiem. Niektóre biografie Kurta Blome podają, że został on aresztowany przez władze francuskie i skazany na 20 lat więzienia. Jednak inni historycy zaprzeczają temu, ponieważ nie ma nigdzie żadnych informacji na temat tego, czy poszedł do więzienia i do jakiego. Większość źródeł informuje, że zmarł 10 października 1969 roku w Dortmundzie w wieku 75 lat.