1966

23 stycznia. W związku ze zbliżającymi się wyborami w obawie przed utratą głosów przesiedleńców kierownictwo Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD – Sozialdemokratische Partei Deutschlands) wydaje specjalne oświadczenie podkreślające „prawo [Niemców] do ziem wschodnich”.

Luty. Przekazanie Niemcom przez władze Ghany Horsta Schumanna.

Carl Clauberg (z lewej) i Horst Schumann (na pierwszym planie) (źródło:       www.majdanek.com.pl/eksperymenty/auschwitz.html      )

Carl Clauberg (z lewej) i Horst Schumann (na pierwszym planie) (źródło: www.majdanek.com.pl/eksperymenty/auschwitz.html)

Na początku wojny Schumann zajmował się eutanazją „osób niepełnowartościowych”, jakimi byli dla hitlerowców osoby chore psychicznie i kalekie. Jesienią 1942 roku rozpoczął w bloku 30 obozu Auschwitz-Birkenau doświadczenia nad sterylizacją rentgenowską i chemiczną kobiet i mężczyzn. Sterylizacja chemiczna u kobiet polegała na wprowadzaniu do dróg rodnych około 5-10 ml środków drażniących, które miały spowodować stan zapalny, a następnie zarośnięcie jajowodów. Te pseudomedyczne eksperymenty Schumann przeprowadzał nawet u dziewczynek 8-letnich. Przy zabiegach nie stosował narkozy. W ten sposób wysterylizowano m.in. 120-140 cygańskich dziewcząt. Sterylizacja rentgenowska mężczyzn polegała na naświetlaniu okolic gonad promieniami rentgenowskimi, zwykle powodując przy tym oparzenia skóry i uszkodzenie jelit. Naświetlone gruczoły płciowe były brutalnie usuwane więźniom (żywym lub po śmierci) i potem badane mikroskopowo. Po wojnie lekarz-morderca osiedlił się w niemieckim Gladbeck, pracując tam jako lekarz sportowy. W 1950 roku rozpoznano go, więc uciekł z Niemiec do Japonii. Następnie pracował jako lekarz okrętowy, często zmieniając statki. W końcu osiedlił się w Afryce, w Sudanie, gdzie w latach 1955-59 pracował jako lekarz. Ponownie został zidentyfikowany w 1959 roku po reportażu na temat jego pracy. Wtedy uciekł do Liberii, a stamtąd do Ghany. W lutym 1966 roku władze Ghany przekazały Schumanna władzom niemieckim. Jego proces rozpoczął się dopiero we wrześniu 1970 roku we Frankfurcie nad Menem. Nigdy się jednak nie zakończył. Ze względu na „zły stan zdrowia” Schumann został wypuszczony z więzienia i pozostawał pod nadzorem policji. Jak się okazało, Schumann symulował chorobę, upuszczając sobie krew z żyły, którą następnie pił, co w efekcie sprawiało wrażenie krwawienia z wrzodu dwunastnicy. Odebrano mu prawo wykonywania zawodu lekarza. Zmarł 5 maja 1983 roku we Frankfurcie.

► 26 kwietnia. Ziomkostwo „Śląsk” wystosowało apel do rządu o nieugięte bronienie praw Niemiec do Śląska. To samo ziomkostwo zorganizowało w dniach 11 – 13 czerwca w Hanowerze zjazd przesiedleńców ze Śląska , na którym przemawiał m.in. kanclerz Ludwig Erhard i wicekanclerz Erich Mende.

Plakat BdV z 1966 roku (źródło: Bundesarchiv, plakat 006-035-011   www.blz.bayern.de/blz/eup/01_10/2.asp )

Plakat BdV z 1966 roku
(źródło: Bundesarchiv, plakat 006-035-011
www.blz.bayern.de/blz/eup/01_10/2.asp)

Utworzenie Narodowo-Demokratycznego Związku Szkół Wyższych NHB, organizacji studenckiej ściśle powiązanej z neonazistowską partią NPD. Na przełomie lat 1960/70 działało 19 grup studenckich NHB, liczących w sumie 260 członków. Organizacja NHB jako pierwsza użyła zwrotu Nationalbefreite Zonen – „strefy narodowo wyzwolone”.

► 9 maja. Pierwszy zjazd skrajnie prawicowej, neonazistowskiej partii NPD. W programie wyborczym NPD uważa za krzywdzące nowe granice, żąda amnestii dla „wszystkich Niemców”. NPD uzyskała pełne poparcie neohitlerowskiej Niemieckiej Partii Rzeszy – obie partie postanowiły iść wspólnie do wyborów. Po wyborach, 4 grudnia odbył się specjalny zjazd, na którym formalnie rozwiązano Niemiecką Partię Rzeszy. Jej członkowie zasilili szeregi partii NPD.

8 sierpnia. Wiec wyborczy niemieckiej partii Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (CDU - Christlich Demokratische Union Deutschlands). Wiec połączono z manifestacją pocztów sztandarowych tzw. „ziem utraconych”.

Pierwszy dyrektor biura do badania zbrodni hitlerowskich w Ludwigsburgu, Erwin Schüle został zmuszony do rezygnacji. Okazało się bowiem, że był członkiem SA, NSDAP i żołnierzem Wehrmachtu. W 1945 roku Schüle trafił do rosyjskiej niewoli i został skazany przez sądy sowieckie na karę śmierci. Wyrok zamieniono na 25 lat więzienia. W 1950 roku Rosjanie wydali Erwina Schüle Niemcom. W Niemczech, natychmiast po przyjeździe, został zatrudniony w Ministerstwie Sprawiedliwości w Badenii-Wirtembergii. 1 marca 1958 roku awansował na prokuratora generalnego, a 1 grudnia 1958 został pierwszym dyrektorem nowo utworzonego Urzędu Centralnego Administracji Państwowej do Badania Zbrodni Hitlerowskich w Ludwigsburgu. W lutym 1965 roku służby wywiadu NRD ujawniły przeszłość Erwina Schüle, a we wrześniu tego roku Związek Radziecki wystosował notę do rządu federalnego, w której Schüle został napiętnowany jako zbrodniarz wojenny. W grudniu niemiecka prokuratura generalna rozpoczęła śledztwo przeciwko Erwinowi Schüle, ale swoim „zwyczajem“ po paru miesiącach „z braku uzasadnionego podejrzenia“ umorzyła je. Wówczas władze sowieckie dostarczyły Niemcom dowody (film „Die Sache von Erwin Schüle“) oraz zeznania świadków. Jednak niemiecka prokuratura nie dopuściła tych dowodów i dochodzenie przeciwko Schüle zostało ponownie umorzone.

Zdjęcie (jedyne publiczne?) Erwina Sch      ü      le (źródło:        www.spiegel.de/fotostrecke/ns-aufarbeitung-fotostrecke-107878-8.html )

Zdjęcie (jedyne publiczne?) Erwina Schüle (źródło: www.spiegel.de/fotostrecke/ns-aufarbeitung-fotostrecke-107878-8.html)

Do 31 sierpnia 1966 Erwin Schüle był szefem Centralnego Biura do Badania Zbrodni Hitlerowskich w Ludwigsburgu, a następnie został zatrudniony jako starszy prokurator w Stuttgarcie. W 1978 roku Schüle został odznaczony Wielkim Krzyżem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. Erwin Schüle figuruje w wykazie „Brunatnej Księgi”.

24 października. Oficjalne spotkanie „koleżeńskie” byłych członków formacji Waffen SS.

1 grudnia. Kanclerzem Niemiec zostaje Kurt Georg Kiesinger, nazistowski polityk, który od 1933 roku był członkiem NSDAP, a w latach 1940-1945 szefem działu propagandy w ministerstwie spraw zagranicznych Rzeszy. Po wojnie został honorowym przewodniczącym CDU w Wirtembergii- Hohenzollern. W 1948 roku komisja denazyfikacyjna uwolniła K.G. Kiesingera od wszelkich zarzutów.