1965

2 lipca. W Niemieckiej Republice Demokratycznej zostaje opublikowana tzw. Braunbuch” („Brunatna Księga”) autorstwa Alberta Nordena, zawierająca listę nazwisk funkcjonariuszy nazistowskich zajmujących wysokie stanowiska we wszystkich dziedzinach życia w Republice Federalnej Niemiec. „Brunatna Księga” zawiera listę 1800 polityków i zachodnioniemieckich prominentów wywodzących się bezpośrednio z aparatu nazistowskiej administracji, wojska i policji (w trzeciej edycji Księgi było już ponad 2300 nazwisk). W publikacji przedstawiono życiorysy 15 ministrów oraz sekretarzy rządu Niemiec Zachodnich, 100 admirałów i generałów, 828 sędziów oraz prawników, 245 pracowników Ministerstwa Spraw Zagranicznych RFN, zajmujących kluczowe pozycje w konsulatach i ambasadach, a także 297 oficerów niemieckiej policji. Opublikowano też biografie oraz aktualne w owym czasie dane na temat wielu zbrodniarzy nazistowskich, którzy nie zostali ukarani za swoje zbrodnie w RFN. W 1981 roku w ramach rewanżu wydano podobną księgę w Niemczech zachodnich pt. „Brunatna Księga NRD”, która zawierała 876 nazwisk.

Fragment "Brunatnej Księgi "(źródło:  http://www.osta.ee/braunbuch-1965-17952569.html )       

Fragment "Brunatnej Księgi "(źródło: http://www.osta.ee/braunbuch-1965-17952569.html)

 

► „Idealista czuje się dobrze ze świadomością, że jest ziomkiem Goethego, Kanta i Hegla. Ale z Goebbelsem, Göringiem, Heydrichem i Himmlerem nie chce mieć nic wspólnego. A jednak: jeżeli naród i państwo mają być sensownymi pojęciami politycznymi, mają określać grupę ludzi, która występuje w historii jako wspólnota, to wówczas wszystko, co się dzieje, jest od tej wspólnoty zależne. W takim przypadku [... ] każdy przyczynił się w jakimś stopniu do Auschwitz. I każdy powinien odnaleźć w sobie tę własną część udziału” - cytat z książki niemieckiego pisarza Martina Walsera pod wymownym tytułem „Nasze Auschwitz” („Unser Auschwitz”).

Otmar Freiherr von Verschuer, lekarz, biolog, eugenik, członek NSDAP, zaangażowany nazista i ceniony profesor Uniwersytetu we Franfurcie nad Menem, przechodzi na „zasłużoną” emeryturę. Przed wojną von Verschuer kierował Instytutem Biologii Genetycznej i Higieny Rasowej. Habilitację otrzymał z badań nad bliźniętami. W 1936 roku Verschuer został profesorem na Uniwersytecie we Frankfurcie (obecnie Uniwersytet Goethego). W tym samym roku został ekspertem w dziedzinie biologii w Radzie Doradczej ds. badań kwestii żydowskiej. Jednym z najbardziej aktywnych studentów i doktorantem profesora von Verschuera był „Anioł Śmierci” Josef Mengele.

Josef Mengele i jego mentor Otmar Freiherr von Verschuer; w tle zdjęcia bliźniąt, które zostały poddane ich zbrodniczym eksperymentom (źródło:  http://www.cinziaricci.it/resistenze/image076.htm )

Josef Mengele i jego mentor Otmar Freiherr von Verschuer; w tle zdjęcia bliźniąt, które zostały poddane ich zbrodniczym eksperymentom (źródło: http://www.cinziaricci.it/resistenze/image076.htm)

To właśnie od Josefa Mengele, Verschuer otrzymywał w czasie wojny setki ludzkich ciał potrzebnych do swoich „badań”. Po wojnie Otmar Freiherr von Verschuer kontynuuje karierę naukową i zostaje niezwykle cenionym w RFN naukowcem. Dużo publikuje. Jest bardzo aktywny. W 1949 roku zakłada Niemiecką Akademię Nauk w Moguncji. Od 1951 roku jest profesorem genetyki i pierwszym przewodniczącym nowo utworzonego Instytutu Genetyki Człowieka na Uniwersytecie w Münster, a także dziekanem Wydziału Lekarskiego. W 1952 roku zostaje przewodniczącym Niemieckiego Towarzystwa Antropologii. Verschuer zmarł 8 sierpnia 1969 w wyniku wypadku samochodowego.