1964

► 24 stycznia. Prokuratura Wojewódzka w Bydgoszczy wszczyna śledztwo i kompletowanie dowodów przeciwko Hansowi Krügerowi. Dnia 2 czerwca odbyła się w Chojnicach konferencja prasowa poświęcona zbrodniczej działalności Hansa Krügera. Zebrani w Szkole Podstawowej nr1 świadkowie rozpoznają bez trudu Krügera, zarówno na jego fotografiach rodzinnych, jak i na zdjęciach publikowanych przez zachodnioniemiecką prasę. Podczas procesu zeznawali świadkowie – Czesław Fons, Marian Bąkowski, córka Leona Ulandowskiego, Franciszek Kaszubowski, Franciszek Pabich, Marta Klimczur. O tym jak Krüger wysyłał ludzi do obozów koncentracyjnych, mówiła Wanda Stylcz. Leon Styp Rekowski podał drobiazgowy opis męczeńskiej drogi z więzienia do tzw. „Zakładu” – gdzie przed wojną przebywali nieuleczalnie chorzy – stamtąd zaś prosto do „Doliny Śmierci”. Hans Krüger był wówczas panem życia i śmierci. To właśnie Hans Krüger zatwierdzał listy Polaków, rozstrzeliwanych w chojnickiej „Dolinie Śmierci”.

Zeznaje świadek B. Wiśniewski, aula Szkoły Postawowej nr 1 w Chojnicach, 2 czerwca 1964 roku (źródło:  historiachojnic.pl )   

Zeznaje świadek B. Wiśniewski, aula Szkoły Postawowej nr 1 w Chojnicach, 2 czerwca 1964 roku (źródło: historiachojnic.pl)

 

Oddziały Wehrmachtu wkroczyły do Chojnic już 1 września 1939 roku. W mieście szybko zainstalowały się struktury niemieckich władz policyjnych, państwowych i partyjnych. Dnia 17 października 1939 roku do Chojnic przybył Hans Krüger, który objął stanowisko szefa miejskiej organizacji NSDAP oraz kierownika miejscowego Sądu Powiatowego (Landgericht). Hans Krüger rychło stał się postrachem polskiej ludności. 15 września Niemcy przeprowadzili pierwszą egzekucję w okupowanych Chojnicach. W Lasku Miejskim zamordowano wówczas trzech mieszkańców Chojnic: Michała Bębenka (urzędnika), Leona Schoena (kolejarza) i Władysława Schroeibera (ucznia gimnazjum). Między październikiem 1939 roku a styczniem 1940 roku Niemcy zamordowali na Polach Igielskich około 500 mieszkańców powiatu chojnickiego – przede wszystkim przedstawicieli miejscowej inteligencji: nauczycieli, księży, pracowników poczty, sądu grodzkiego, urzędu celnego, a także lekarzy, studentów, kupców, rzemieślników, przemysłowców i przedsiębiorców. Polska ludność ochrzciła wówczas miejsce straceń w pobliżu Chojnic mianem „Doliny Śmierci”.

Trumny ze szczątkami rozstrzelanych w „Dolinie Śmierci” wystawione w wypalonej farze przed pogrzebem w dniu 8 grudnia 1945 roku (źródło: historiami.pl)

Trumny ze szczątkami rozstrzelanych w „Dolinie Śmierci” wystawione w wypalonej farze przed pogrzebem w dniu 8 grudnia 1945 roku (źródło: historiami.pl)

W ostatnich dniach wojny chojnicka „Dolina Śmierci” ponownie stała się miejscem masowych egzekucji. Pod koniec stycznia 1945 roku Niemcy wymordowali tam kolumnę około 1000-2000 więźniów pędzonych na zachód w związku ze zbliżaniem się Armii Czerwonej. Trudno podać dokładną liczbę ofiar, ponieważ ciała zamordowanych Niemcy spalili.

Wszystkie zgromadzone w 1964 roku materiały i zeznania przeciwko Krügerowi zostały wysłane do wyższego sądu krajowego w Kolonii. Mimo dowodów nie pozostawiających cienia wątpliwości co do winy Krügera, nie został on wydany Polsce w celu osądzenia. Niemiecki Sąd Federalny sprawę karną Hansa Krügera ostatecznie umorzył z powodu braku dowodu winy (!)

Po 1945 roku Krüger organizował w RFN Związek Wypędzonych i był jego pierwszym przewodniczącym w latach 1959 – 1964 (patrz 1957 rok). Od 1957 do 1965 roku był posłem Bundestagu, a w latach 1963 - 1964 ministrem federalnym ds. wypędzonych.

Działalność Hansa Krügera opublikowano w „Brunatnej Księdze” pod tytułem „Dr Hans Krüger, Ein Blutrichter Hitlers”. Krüger zmarł w 1971 roku w Bonn w wieku 69 lat.

Styczeń. Nakaz aresztowania Ludolfa von Alvenslebena. SS-Gruppenführer Ludolf von Alvensleben ze względu na swój wygląd miał przydomek „Bubi” („chłopczyk”). Alvensleben był odpowiedzialny za masowe egzekucje obywateli polskich na Pomorzu, między innymi w „Dolinie Śmierci” oraz w lasach piaśnickich koło Wejherowa. Historycy oceniają, że ofiarą ludobójstwa dokonanego przez Niemców w Piaśnicy padło od 12 tys. do 14 tys. ludzi. Piaśnica nazywana bywa „Kaszubską Golgotą”. Masowe egzekucje w Piaśnicy stanowiły element tzw. akcji „Inteligencja” („Intelligenzaktion”), która opierała się na założeniu Hitlera, że Tylko naród, którego warstwy kierownicze zostaną zniszczone, da się zepchnąć do roli niewolników”. Akcja „Inteligencja” skierowana była przeciwko polskiej elicie, głównie inteligencji, na terenie ziem polskich włączonych do III Rzeszy. W trakcie Intelligenzaktion” zaplanowano i metodycznie zrealizowano rozstrzelanie około 50 tys. nauczycieli, księży, przedstawicieli ziemiaństwa, wolnych zawodów, działaczy społecznych i politycznych oraz emerytowanych wojskowych. Kolejnych 50 tys. deportowano do obozów koncentracyjnych, gdzie przeżyli tylko nieliczni.

W kwietniu 1945 roku, Alvensleben został schwytany przez Brytyjczyków i umieszczony w obozie dla internowanych w Neuengamme, ale uciekł. Po krótkim pobycie w Schochwitz, na początku 1946 roku wyjechał z rodziną do Argentyny, gdzie uzyskał obywatelstwo pod fałszywym nazwiskiem Carlos Lücke. Nietykalność w tym kraju zapewniała mu przyjaźń z dyktatorem Juanem Peronem. Alvensleben mieszkał w Buenos Aires do 1956 roku, a następnie przeniósł się do Santa Rosa de Calamuchita, gdzie był szanowanym obywatelem. Zakupił kilka działek na terenie Calamuchita. 22 lipca 1964 roku Ludolf von Alvensleben został zastępcą przewodniczącego rady miasta Santa Rosa. Pół roku wcześniej sąd okręgowy w Monachium wystawił nakaz aresztowania Alvenslebena za zabicie co najmniej 4247 osób w Polsce jesienią 1939 roku. Argentyna odrzuciła wniosek o ekstradycję zbrodniarza i Alvensleben nadal mieszkał w Santa Rosa, gdzie zmarł w 1970 roku.

Mapka z działkami, które zakupił SS-Gruppenführer Ludolf von Alvensleben w Santa Rosa de Calamuchita (źródło:  http://interdefensa.argentinaforo.net/t3250-ludolf-von-alvensleben-el-nazi-que-buscaba-uranio )

Mapka z działkami, które zakupił SS-Gruppenführer Ludolf von Alvensleben w Santa Rosa de Calamuchita (źródło: http://interdefensa.argentinaforo.net/t3250-ludolf-von-alvensleben-el-nazi-que-buscaba-uranio)

28 listopada. Założenie w Hanowerze skrajnie prawicowej, neonazistowskiej Narodowodemokratycznej Partii Niemiec NPD. Partia NPD kontynuuje działalność rozwiązanej w 1965 roku Niemieckiej Partii Rzeszy, która z kolei jest spadkobiercą zdelegalizowanej w 1952 roku Socjalistycznej Partii Rzeszy SRP, tamta zaś przejęła członków Niemieckiej Partii Prawicowej DRP po jej rozpadzie w 1949 roku. Ciągłość programowa zostaje zachowana: DRP (Niemiecka Partia Prawicowa) SRP (Socjalistyczna Partia Rzeszy)→DRP (Niemiecka Partia Rzeszy)→dzisiejsza NPD (Narodowodemokratyczna Partia Niemiec).

W swoim programie NPD postuluje rewizje granic międzypaństwowych, m.in. z Polską oraz docenienie dorobku III Rzeszy.