1949

Weterani Wehrmachtu i Waffen-SS tworzą tajną armię, która docelowo ma składać się z 40 000 bojowników. Projekt był ściśle tajny, przygotowywany bez wiedzy i upoważnienia rządu niemieckiego. W przedsięwzięcie zaangażowani byli czołowi przedstawiciele przyszłych sił zbrojnych Niemiec. Koordynatorem planu tajnej armii był Albert Schnez. Współtwórcami zaś Hans Speidel (w latach 1957-1963 naczelny dowódca wojsk NATO w Europie Środkowej) i Adolf Heusinger (późniejszy przewodniczący Komitetu Wojskowego NATO). Organizacja funkcjonowała wbrew ówczesnemu prawu okupacyjnemu, które zabraniało tworzenia organizacji paramilitarnych. Zachodnioniemiecki wywiad dowiedział się o istnieniu organizacji dopiero rok później, gdy Schnez zaoferował władzom państwowym wykorzystanie swojej jednostki. Urząd Kanclerski polecił wówczas wywiadowi kontrolę nad organizacją. Tajna armia funkcjonowała nadal, do 1953 roku – po powstaniu Bundeswehry stała się niepotrzebna. Data jej rozwiązania jest nieznana.

Od 4 listopada 1957 roku Albert Schnez służył w Bundeswehrze, gdzie szybko pokonywał kolejne stopnie awansu aż do szefa sztabu dowództwa wojsk lądowych.

Sprawa została po raz pierwszy ujawniona w kwietniu 2014 roku i opublikowana przez „Der Spiegel” w maju 2014 roku. 321-stronicowe akta przeleżały niezauważone w archiwum BND (Federalna Służba Wywiadowcza - Bundesnachrichtendienst) przez blisko 60 lat.

Dziś wiadomo, że Albert Schnez prowadził w tej sprawie negocjacje z byłym SS Obersturmbannführerem Otto Skorzennym. Utrzymywał również kontakty z Ligą Młodzieży Niemieckiej (Bund Deutscher Jugend) i jej paramilitarną komórką Technischer Dienst (służby techniczne), mającą w swych szeregach byłych funkcjonariuszy hitlerowskich. Obie organizacje jako skrajnie prawicowe zostały zdelegalizowane w 1953 roku.

► 18 maja. John J. McCloy (patrz 1947 rok) rezygnuje z funkcji prezesa Banku Światowego i zostaje amerykańskim Wysokim Komisarzem do spraw Niemiec. Nadzoruje tworzenie Republiki Federalnej Niemiec. Doprowadza do ułaskawienia wielu niemieckich zbrodniarzy, przede wszystkim czołowych przemysłowców, takich jak Friedrich Flick, Alfried Krupp i Martin Sandberger. McCloy ułaskawił również Ernesta von Weizsäckera, Josefa Dietricha i Joachima Peipera (odpowiedzialnego za masakrę alianckich jeńców wojennych w Malmedy podczas ofensywy w Ardenach).

► 23 maja. Wejście w życie konstytucji Niemiec Zachodnich. Powstanie Republiki Federalnej Niemiec. Art. 116 Ustawy Zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec:

1) Niemcem w sensie niniejszej Ustawy Zasadniczej z zastrzeżeniem innych regulacji prawnych jest ten, kto posiada niemiecką przynależność państwową lub jako uciekinier wojenny lub jako wypędzony narodowości niemieckiej lub jako ich współmałżonek lub potomek został przyjęty na obszarze Rzeszy Niemieckiej według stanu terytorialnego z dnia 31 grudnia 1937 roku.

Bezpośrednio po II wojnie światowej w Republice Federalnej Niemiec, ludność dotkniętą przymusowymi przesiedleniami najczęściej określano jako „Fluechtlinge” (uciekinierzy). Z czasem termin ten został jednak wyparty przez pojęcie „Vertriebene” (wypędzeni). Słowa tego zaczęto używać coraz częściej od końca lat 40. Wyrazem ugruntowania się tego określenia w politycznym i prawnym języku RFN, było powstanie wielu dokumentów z przymiotnikiem „wypędzony”.

Z czasem słowo „wypędzeni” stało się powszechnie używanym przez wszystkich niemieckich polityków, historyków i dziennikarzy. W prawie międzynarodowym przeważa pojęcie „uciekinierzy” (ang. refugees) oraz „przymusowe przesiedlenia”, „migracje przymusowe” czy też „transfer ludności” (ang. population transfer). Określenie „niemieccy wypędzeni” jest błędne, ponieważ sugeruje, iż Niemcy zostali wypędzeni siłą. W rzeczywistości większość z nich została ewakuowana na rozkaz władz niemieckich (np. Wehrmacht wyrzucił z Wrocławia 95% jego niemieckich mieszkańców, przekształcając miasto w twierdzę).

Zgodnie z artykułem 116 Konstytucji RFN Niemcem jest także ten, kto w czasie wojny zamieszkał w domu siłą wypędzonego Polaka, a po wojnie został przesiedlony do Niemiec.

25 lipca. W kościele Św. Pawła we Frankfurcie pisarz Tomasz Mann otrzymaje Nagrodę Goethego. Tomasz Mann wyemigrował z Niemiec w 1933 roku. Tuż po zakończeniu wojny w 1945 roku pisarz wypowiada pamiętne słowa: „Każdy ma coś wspólnego z niemieckim losem i niemiecką winą, jeśli urodził się Niemcem”.

14 sierpnia. Pierwsze wolne wybory do Bundestagu Republiki Federalnej Niemiec. Pierwszym prezydentem RFN został Theodor Heuss. W latach 1940 – 1945 Heuss jako redaktor polityczny pisał do hitlerowskiego tygodnika „Das Reich”. Czasopismo zostało założone przez NSDAP z inicjatywy ministra propagandy III Rzeszy Josepha Goebbelsa, który w „Das Reich” miał swoją stałą kolumnę przewodnią.

Pod takim przywództwem Niemcy zaczęły stopniowo wycofywać się z polityki denazyfikacji oraz dążyć do amnestii dla zbrodniarzy hitlerowskich. Społeczeństwo niemieckie zaczęto przedstawiać jako omamione i oszukane przez Hitlera, na którego zrzucono całą odpowiedzialność za zbrodnie nazistowskie. Proces denazyfikacji został de facto przerwany wraz z rozpoczęciem zimnej wojny. Wielu urzędników III Rzeszy, a nawet hitlerowscy funkcjonariusze aparatu bezpieczeństwa brali czynny udział w życiu politycznym i publicznym RFN. Ta wygodna dla niemieckiej pamięci historycznej interpretacja trwała nieprzerwanie dziesięć lat. Przełomem w niemieckiej świadomości stał się rozpoczęty w 1960 roku proces Adolfa Eichmanna.

Theodor Heuss i Konrad Adenauer

Theodor Heuss i Konrad Adenauer

► 15 września. Pierwszym kanclerzem Niemiec zostaje Konrad Adenauer. Funkcję tę pełnił do roku 1963. W latach 1951–1955 był również ministrem spraw zagranicznych.
Odegrał wybitną rolę w procesach integracji europejskiej, przyczyniając się do powstania EWG i Euratomu, wprowadził Niemcy do EWWiS oraz Rady Europy. Konrad Adenauer jest jednym z tzw. Ojców Europy. Prowadził politykę denazyfikacji oraz remilitaryzacji Niemiec, a także nieuznawania NRD i granicy na Odrze i Nysie. Miał decydujący wpływ na wprowadzenie RFN do zachodnich struktur politycznych i wojskowych – NATO i Unii Zachodnioeuropejskiej.

► Ministrem Gospodarki RFN zostaje mianowany Ludwig Erhard, późniejszy kanclerz, główny architekt niemieckiego „cudu gospodarczego”. Po wojnie Erhard był doradcą ekonomicznym w amerykańskiej strefie okupacyjnej. Bliskim współpracownikiem i konsultantem Erharda był Otto Ohlendorf – zbrodniarz wojenny, który jako dowódca Einsatzgruppe D w latach 1941-1942 odpowiedzialny był za zamordowanie 90 000 ludzi.

Erhard i Ohlendorf zgodni było co do tego, że priorytetem jest stabilna waluta. Obaj zdawali sobie sprawę z tego, jak ważna jest przychylność władz okupacyjnych. Przede wszystkim jednak Erhard zastanawiał się nad tym, jak rozszerzyć zasięg niemieckiego przemysłu na cały zniszczony kontynent europejski. Odpowiedź była prosta – dobrowolne poddanie suwerenności państw europejskich w ramach organizacji międzynarodowej. Tak rozpoczęło się jednoczenie Europy.

► Bundestag uchwala jednomyślnie (także głosami frakcji komunistycznej) ustawę amnestyjną (tzw. amnestia federalna). Urzędnicy z Ministerstwa Sprawiedliwości przygotowujący projekt ustawy to niemal wyłącznie eks-naziści. Amnestia objęła przestępstwa, za które groziła kara do pół roku więzienia lub do roku w zawieszeniu bądź kara grzywny do 10 tysięcy marek. Do 31 stycznia 1951 roku z dobrodziejstwa tej ustawy skorzystało około 800 tys. przestępców. Dzięki amnestii federalnej ścigania uniknęła większość nazistowskich uczestników „kryształowej nocy”. Darowano też winy odpowiedzialnym za przestępstwa gospodarcze popełnione podczas II wojny światowej.

Przykładem „korzyści” wprowadzenia w życie uchwały amnestyjnej jest Emil Puhl: w latach 1935 – 1945 członek Rady Nadzorczej Deutsche Golddiskontbank, od 1944 roku jej wiceprzewodniczący, od września 1937 roku przewodniczący Rady Nadzorczej Discount AG, prezes Zarządu Reichskreditkassen oraz członek zarządu kilku innych banków i firm w czasach III Rzeszy. W kwietniu 1949 roku Emil Puhl zostaje skazany na 5 lat więzienia, a już w grudniu 1949 roku zwolniony. Dnia 14 marca 1950 Puhl zostaje konsultantem Banku Rozrachunków Międzynarodowych BIS, a od 25 września 1952 jest już członkiem zarządu.

W październiku powstaje Socjalistyczna Partia Rzeszy SRP. Cały pięcioosobowy zarząd partii tworzyły osoby z nazistowską przeszłością. W radzie partyjnej 11 spośród 21 członków należało do byłej NSDAP. W 1952 roku SRP została zdelegalizowana.

Po rozwiązaniu partii część działaczy przeszła do Niemieckiej Partii Rzeszy DRP, w której jeszcze w 1960 roku na 33 członków zarządu 24 należało w przeszłości do NSDAP. Partia DRP oficjalnie opowiadała się za rehabilitacją żołnierzy III Rzeszy i zjednoczeniem Niemiec. W 1965 roku Niemiecka Partia Rzeszy została formalnie rozwiązana. Jej działalność kontynuuje od 1964 roku Narodowodemokratyczna Partia Niemiec – obecnie największa partia neonazistowska w Niemczech. W swoim programie postuluje rewizje granic międzypaństwowych m.in. z Polską oraz docenienie dorobku narodowo-socjalistycznej III Rzeszy. Obecnie partia liczy około 7 000 członków. NPD otrzymuje rocznie z państwowego budżetu 600 tysięcy euro.

W ten sposób niemieckie partie polityczne dbają o zachowanie ciągłości programowej: NSDAPSRP→DRP→NPD.

Oprócz wsparcia organizacji samopomocowych, oddolnych, naziści mogli liczyć na oficjalną pomoc rządu – w 1949 roku przy federalnym Ministerstwie Sprawiedliwości utworzono Centralny Urząd ds. Pomocy Prawnej, którego zadaniem było zapewnienie pomocy prawnej i „właściwej obrony” niemieckim więźniom odbywającym karę za granicą lub w więzieniach alianckich – także w Spandau, gdzie odsiadywali wyroki nazistowscy prominenci skazani w procesie norymberskim.

Publikacja wyników badań asystentki Josefa Mengele – Karin Magnussen. Podczas wojny Karin Magnussen współpracowała z „Aniołem Śmierci” Josefem Mengele. Od jesieni 1941 roku Karin Magnussen pracowała w Instytucie Antropologii, Dziedziczności i Eugeniki w Berlinie-Dahlem. W swoich badaniach koncentrowała się na dziedziczeniu koloru oczu. W drugiej połowie 1944 roku Magnussen otrzymywała od Josefa Mengele z Auschwitz-Birkenau oczy ofiar jego eksperymentów pseudomedycznych. Było to nie mniej niż 40 par oczu. Niektóre z przesyłek zmuszony był przygotować węgierski więzień, patolog Miklos Nyiszli.

Po wojnie Magnussen kontynuowała swoje badania w Bremie. Zakończyła je w 1949 roku, a wyniki badań prowadzonych w oparciu o "materiał ludzki" z Auschwitz, opublikowała w książce pod tytułem "Relacja pomiędzy histologiczną dystrybucją pigmentu a kolorem tęczówki i pigmentacją gałki ocznej oka ludzkiego". Od 1950 roku Magnussen pracowała jako nauczyciel biologii w średniej szkole w Bremie. Aż do 1964 roku publikowała swoje eseje w czasopismach naukowych. W 1970 roku przeszła na emeryturę. Zmarła w 1997 roku. Karin Magnussen do końca życia uzasadniała hitlerowską ideologię rasową i zaprzeczała, jakoby Mengele zabijał dzieci dla swoich badań naukowych.